کالبدشکافی ساختار گوش انسان، گیرنده‌های شنوایی و تعادل

پرده نازک، بیضی‌شکل و انعطاف‌پذیر بافت پیوندی در انتهای مجرای گوش خارجی که با ارتعاش مولکول‌های هوای موج صوتی به ارتعاش درمی‌آید.

کوچک‌ترین استخوان‌های بدن انسان که با مفصل‌های متحرک به هم متصل‌اند. ارتعاش پرده صماخ با مساحت بزرگ را به دریچه بیضی با مساحت بسیار کوچک متمرکز کرده و فشار صوت را حدود ۲۰ برابر تقویت می‌کنند.

مجرایی باریک که محفظه هوایی گوش میانی را به حلق متصل می‌کند و در هنگام بلع و خمیازه باز می‌شود تا فشار هوای گوش میانی با فشار جو برابر شود.

ساختار حلزونی استخوانی پر از مایع لنفاوی حاوی گیرنده‌های مژک‌دار شنوایی (اندام کورتی روی غشای پایه). ارتعاش مایع مژک‌ها را خم کرده و کانال‌های مکانیکی یونی را باز می‌کند.

سه مجرای عمود بر هم پر از اندولنف در گوش درونی با پایه‌های متسع (آمپول) حاوی گیرنده‌های تعادل چرخشی سر در فضا.

عصب هشتم مغزی متشکل از رشته‌های عصبی حلزون و مجاری تعادلی که پیام‌های شنوایی را به تالاموس و لوب گیجگاهی و پیام‌های تعادلی را به مخچه و ساقه مغز هدایت می‌کند.